Wyjmujesz puchówkę z pralki, a ona wygląda jak mokra szmatka z twardymi kulkami w środku? Wrzuć ją do suszarki bębnowej razem z dwiema albo trzema piłkami tenisowymi, każdą zawiązaną w białą skarpetkę. Piłki obijają kurtkę w bębnie i rozbijają grudki puchu, a skarpetka chroni tkaninę przed przebarwieniem.
Dlaczego piłki muszą siedzieć w białych skarpetkach
Do bębna wkładam dwie albo trzy zwykłe piłki tenisowe. Każdą wsuwam do białej skarpetki i zawiązuję jej koniec na supeł, żeby piłka nie wyskoczyła w trakcie suszenia.
Skarpetka nie jest tu fanaberią. Filc na piłkach w kontakcie z mokrą kurtką potrafi puścić kolor. Raz suszyłam jasną puchówkę z gołymi piłkami i zostały na niej żółtozielone smugi, których nie udało mi się już do końca sprać. Biała skarpetka zatrzymuje barwnik, a sama niczego nie zafarbuje.
Jeśli nie masz piłek albo martwisz się o jasny materiał, sięgnij po wełniane kule do suszarki. Są miękkie, uderzają w puch łagodniej i nie mają jaskrawych barw, które mogłyby przejść na ubranie.
Zanim włączysz suszarkę, zajrzyj na metkę
Szukaj kwadratu z kółkiem w środku, czyli symbolu suszenia bębnowego. Jedna kropka w kółku oznacza, że suszarka jest dozwolona, ale tylko na niskiej temperaturze. Przekreślony symbol to sygnał, że kurtka ma schnąć na płasko na stojaku.
Nie podkręcaj grzania, żeby było szybciej. Za wysoka temperatura może stopić szwy i cienki materiał wierzchni, a tego już nie da się naprawić.
Co pół godziny sprawdź grudki dłońmi
Mokry puch nie zatrzymuje powietrza. Włoski sklejają się w twarde kulki, które podczas prania przesuwają się w obrębie komór, więc w jednym miejscu kurtka jest gruba jak poduszka, a w innym zostaje sama tkanina. Piłki rozbiją większość tych kulek, ale nie wszystkie.
Dlatego mniej więcej co pół godziny wyciągam kurtkę i przesuwam palcami po każdej komorze, szczególnie przy jej końcach, bo tam grudki chowają się najczęściej. Twardy kłębek biorę między dłonie i kilka razy lekko go oklepuję, aż puch się rozluźni.
To sprawdzanie jest jednocześnie testem wilgotności. Jeśli trafiasz na grudkę, w środku wciąż jest woda, nawet gdy materiał z wierzchu wydaje się suchy. Kurtka wraca wtedy do bębna.
Ile to trwa? Cienka puchówka potrzebuje zwykle od półtorej do trzech godzin, gruba zimowa nawet pięciu. Kończę dopiero wtedy, gdy w żadnej komorze nie wyczuwam zbitego puchu. Potem wieszam kurtkę jeszcze na kilka godzin w przewiewnym miejscu, żeby oddała resztki wilgoci.
Bez suszarki bębnowej: na płasko i z oklepywaniem
Gdy nie masz suszarki albo metka jej zabrania, piłki odpadają, ale zasada zostaje ta sama: puch trzeba ruszać, dopóki schnie. Zacznij od pozbycia się wody. Rozłóż kurtkę na dużym ręczniku, zroluj oba razem i dociśnij dłońmi albo kolanem. Nie wykręcaj puchówki, bo grudki zrobią się jeszcze twardsze.
Potem połóż ją płasko na stojaku w ciepłym, przewiewnym pokoju, z dala od kaloryfera i od słońca. Dalej postępuj tak:
- co kilka godzin odwracaj kurtkę na drugą stronę,
- za każdym razem porządnie nią potrząśnij,
- wyczuwalne grudki oklepuj dłońmi z obu stron komory.
Takie suszenie może zająć nawet dwie doby, więc swoją jesienną kurtkę piorę wtedy, gdy przez kilka dni mogę nosić inną. Do szafy trafia dopiero całkiem sucha. Wilgoć zamknięta w puchu z czasem daje stęchły zapach, a nawet pleśń.
